*शिक्षकांचे फेव्हरेट विद्यार्थी*😊

-

*शिक्षकांचे फेव्हरेट विद्यार्थी*😊
नियमित अभ्यास करणं, कुठेही वेळ पाळणं, हाती आलेलं/घेतलेलं काम जबाबदारीने पार पाडणे, प्रामाणिक असणे, अभ्यास आणि मजा या दोन्हीचा समतोल साधणं, syllabus पेक्षा पुढे किंवा त्याहून अधिक वाचन करणं, अवांतर गोष्टी बघणं, वाचणं, मलाच खूप कळतं याहून समोर असलेल्या माणसाचाही काही अनुभव असतो यावर विश्वास ठेवणं, शिक्षकांप्रती विनम्र भाव असणं, सतत नवीन काहीतरी करून बघण्याची आस, आपलं काम जिद्दीने आणि निष्ठेने पूर्ण करणं, वेळेचं योग्य नियोजन, गरज आणि महत्त्व जाणून काम करणे
साधारण असे गुण असले की विद्यार्थी शिक्षकप्रिय असतात. शाळा कॉलेजात हे असे गुण रुजायला हवेत असा कोणाचाही अट्टहास असण्यात काय हरकत आहे!
आता असतं असं की मुलांचे 'करियर ऑप्शन्स' ठरलेले असतात किंवा त्यात त्यांनी आधीच काम करायला सुरुवात केलेली असते. आर्टस् मध्ये असं खूप होतं की मुलं नुसती पदवी असावी हाताशी म्हणून शिकतात. अधिकतर भाषा विषयांसाठी. त्यामुळे त्यांची धारणा अशी असते की कॉलेजला काय (वर उल्लेखलेले) शिस्तीचे गुण पाळायचे वगैरे वगैरे...
पण माझं निरीक्षण असं आहे की नुसत्या अभ्याससाठीचे किंवा विद्यार्थी म्हणून जोपासावेत असे हे गुण नाहीत! हे जगण्याचे पायाभूत बेसिक गुण आहेत. इथे अभ्यास, काम यांच्याजागी स्वतःची ध्येय स्वप्न घालून बघा! आयुष्यात सगळंच करताना प्रामाणिकपणा, जिद्द, चिकाटी, निष्ठेने काम, स्वतःला प्रगत करणं, स्वतःला ओळखणं, SWOT analysis, वक्तशीरपणा, समयसावधानता हे गुण महत्त्वपूर्ण ठरतात.
शिक्षकांना या गुणांची जोपासना करणारे विद्यार्थी आवडतात आणि ते त्यांच्यावर अधिक मेहनत घेतात.
आणि यात कुठेच टॉपर असणारे वगैरे उल्लेख नाहीय ही बाब विशेष लक्षात घेतली जावी! म्हणून तर खूपदा अभ्यासात मध्यम असलेली, वर्गात टारगटपणा करणारी, अजिबात अभ्यास न करणारी मुलंही शिक्षकांची 'फेव्हरेट' असतात नाही का!
शाळा कॉलेजात दिलेल्या अभ्यासात रस नसणं हे मला अगदीच मान्य आहे किंबहुना मी ते मान्य करवून घेतलंय. पण मग अभ्यास वगळता तुम्ही कुठल्या गोष्टीसाठी झटताय? तुमच्या सध्या ठरवलेल्या गंतव्य स्थानी जाण्यासाठी तुम्ही करत असलेल्या प्रयत्नांना वर सांगितलेल्या गुणांची नक्कीच गरज असणार आहे. नाहीतर या गुणांअभावी सगळीकडे अडलेली, निराशा व्यक्त करणाऱ्या विद्यार्थ्यांचा अभाव नाहीच!
त्यामुळे शिक्षकांना हुशार मुलं आवडतात हा गैरसमज आहे त्यांना गुणांची जोपासना करणारी मुलं आवडतात हे अधिक जास्त खरं आहे. जे गुण तुम्ही कुठेही अगदी कुठेही गेलात तरी गरजेचे आहेत!

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

ट्रेन,प्रवास आणि मी

-
इमेज
☺ट्रेन,प्रवास आणि मी ☺ झूक झूक आगीनगाडी या गाण्यातून आणि मग खेळातून आपल्या आयुष्यात आनंद आणणारी ट्रेन मोठं झाल्यावर नकळत आपल्या जीवनाचा आनंददायी भाग बनते .. हे किती मस्त आहे. आपण सर्वच जण प्रवास करतो .. प्रवास कुणाला आवडत नाही!! पण या प्रवासाची माध्यमं आपल्या आपल्या खास आवडीची असतात .. जसं बस,रेल्वे,विमान,गाडी वगैरे वगैरे पण माझा आवडीचा प्रवास तेव्हाच पूर्ण होतो जेव्हा त्यात ट्रेन असते. ट्रेन आणि मुंबईकरांचं नातं हे अगदी सलगीच्या सख्य्या मैत्रीसारखा .. बोरिवलीला राहून गिरगावात महाविद्यालयीन शिक् षण म्हणजे माझी आणि ट्रेनची गट्टी जमणं हे अगदी साहजिक आणि अपरिहार्यच.. गावी जाताना होणाऱ्या त्या निळ्या ट्रेनचा प्रवास मात्र नेहमी लक्षात राहतो आणि दुसऱ्या रंगाची राजधानी आणि दुरांतो सुद्धा .... प्रवासात मी अबोल असते जास्त बोलत नाही, फक्त न्याहाळत असते. पण तरी रोजच्या तास दीड तासाचा प्रवास असो वा अगदी दोन दोन दिवसाचा ट्रेन प्रवास असो आठवणींनी मात्र समृद्ध करतोच आणि काहीतरी नवीन देतोच .. पहिल्या प्रवासातला कुतूहल मात्र नक्कीच अजूनही लक्षात आहे.. जे या जाहिरातीत अगदी अचूक...
अधिक वाचा

" मानवी समाज आणि अंधश्रद्धा "

-
इमेज
"  मानवी समाज आणि अंधश्रद्धा " जी गोष्ट मुळात खरी नसतानाही तिच्यावर विश्वास ठवणे , ती मानणे म्हणजे  ' अंधश्रध्दा' , अंधश्रध्दा केवळ   अज्ञान   नाही तर ती प्रक्रिया आहे . म्हणूनच देवा - ध्रर्माशी तिचं नातं एवढं सरळ आणि सोपं नाही . अमूक -  अमूक सांगतो , म्हणून ते खरंच असलं पाहिजे.चिकित्सा करण्याची गरज नाही  ' शब्दप्रांमाण्य' आणि  ' अचिकित्सा' हे अंधश्रध्दा प्रक्रीयेचे दोन प्रधान घटक आहेत . अंधश्रध्दा हा एक मानसिक दुबळेपणा आहे. मागास व अशिक्षित समाजाचे हे एक वैगुण्य आहे. श्रध्दा आणि अंधश्रध्दा याबद्दलचा वाद तर कायमच चालू असतो. देवधर्मकल्पनेशी त्याची फार सांगड असते. अंधश्रध्देची अनेक उदाहरणे आहेत   काही सौम्य तर काही घातक व भयंकर आहेत. ·          मांजर आडवे जाण्यामुळे काम बिघडते ,   तीन तिगडा काम बिगडा. ·          मासिक पाळी अमंगळ असते ,   विटाळ होतो. ·          पायाळू ...
अधिक वाचा

सासर-माहेरच्या गोष्टी

-
इमेज
  Shared with Public लग्न होऊन आताशे चार महिने होतील... तरी अजून या आयुष्यात स्थिर व्हायला नेमका किती वेळ लागेल असा प्रश्न मनात नेहमीच असतो. लग्न काही अचानक झालंय असं नाही. स्थळं बघायला सुरुवात केल्यापासूनच खरंतर मनाची हळूहळू या आयुष्यासाठीची तयारी होत असते. पण कितीही तयारी करा.. जेव्हा नेमकं आपलं घर जे नंतर अचानक माहेर म्हणून संबोधलं जातं ते सोडून दुसऱ्या घरी, सासरी राहायला लागतो तेव्हा अगदीच कसोटीचा काळ होऊन जातो. नेमकं कुठेच रमता येत नाही. माझं घर म्हणून घट्ट जपलेला भाव अचानक माहेर होतं.. आणि लग्न होऊन सासरचे घर आपलं करण्याची प्रक्रिया सुरू झालेली असते. त्यामुळे हक्काने हे माझं घर असं म्हणताना मन कुठेच स्थिरावलेलं नसतं. लग्न झाल्यानंतर 10 एक दिवसांनी गुगलमॅप मध्ये होम च्या जागी लोकेशन बदलताना अचानक एक मोठा श्वास घेतला जातो. सासर वाईट असो वा चांगलं याचा संबंध इथे नाही. सासरी राहताना काही केल्या माहेरची आठवण क्षणभर जात नाही. मृगजळा प्रमाणे माहेरची दृश्य डोळ्यासमोर उभी राहतात. त्यात आपण रमणार इतक्यात हे शक्य नाही असं आपणच आपल्याला समजावत राहतो. एखाद्या प्रसंगाच्या संदर्भाने माहेरची...
अधिक वाचा